“Door mijn werk in de palliatieve zorg kijk ik milder naar anderen”

Als Rita de deur van het hospice opent, voel je meteen de rust. Ze straalt die zelf ook uit. Het is wat haar aanspreekt aan deze plek. “Dat mensen je toelaten in hun laatste fase, dat is heel bijzonder.”

Na haar werkende leven begon ze met vrijwilligerswerk, eerst met voorlezen voor kinderen in Eindhoven. Toch wilde ze iets dichter bij huis doen, in Geldrop. Toen ze de vacature van het hospice zag, twijfelde ze. “Ik was bang voor de dood. Die angst is nu helemaal weg. Door het sterven van dichtbij mee te maken, zie je dat bang zijn niet nodig is.”

Vol vertrouwen

In het begin werkte Rita een dagdeel in het hospice. Ze hielp met de lunch, maakte boodschappenlijstjes en bracht eten rond. Later kwam daar een ‘avonddienst’ bij. “Ik dacht dat het alleen was voor vrijwilligers die uit de zorg kwamen. Dat bleek niet zo te zijn. Doordat het team in mij geloofde, wilde ik het proberen.” Dankzij goede begeleiding en trainingen doet ze het werk in de avonden nu met een gerust gevoel. “Ik geef mensen bijvoorbeeld een hand- en voetmassage. Ik vind het fijn om mensen een mooi moment te geven in de laatste fase.” Rita is er nu zo vertrouwd mee dat ze na het overlijden van haar eigen zus, haar heeft mogen verzorgen. “Dat was zó fijn om te kunnen doen.”

Rituelen bieden troost

Door haar werk ziet Rita hoe waardevol kleine rituelen zijn. “Rituelen maken het rond. De kaars, het gedicht, samen afscheid nemen, dat biedt troost.” In het hospice steken ze bij ieder afscheid een kaars aan. Zo is er 2 keer per jaar een herdenkingsbijeenkomst voor nabestaanden, een moment van stilte en verbondenheid. “Heel mooi om mee te maken, ik lees dan vaak een gedicht voor.”

Milder kijken

Het vrijwilligerswerk heeft Rita veranderd. “Je leert milder kijken. Als iemand nog een sigaret wil roken, is dat natuurlijk de keuze van die persoon. Het is niet aan mij om te zeggen wat de ander wel of niet mag.” Ze heeft van haar vrijwilligerswerk geleerd om rustig te zijn, goed te luisteren en niet te oordelen. “Geduld en rust zijn het belangrijkste. Én een positieve instelling.”

Mooie momenten

In de afgelopen 7 jaar maakte Rita in het hospice veel mooie momenten mee. “Een echtpaar dat hier samen kwam en vriendschappen opbouwde met andere gasten, dat vond ik bijzonder. Of de man die militair was geweest en opgebaard werd in uniform. Dat raakte me.” Ze herinnert zich ook de man die koos voor euthanasie. “We verzorgden nog een fijn ontbijt voor zijn familie, vlak voordat het zover was. Dat gaf veel rust.”

Verbondenheid

Nieuwe vrijwilligers zijn altijd welkom, vertelt Rita. “Je wordt hier echt gezien als teamlid. We doen het samen.” Ze glimlacht. “Ik heb hier een gevoel van verbondenheid. Ik hoop dit nog lang te mogen doen.”