De dag dat dit werk me niets meer doet, zoek ik een andere baan.”
“Sterven is een magisch en vaak heel intiem proces, hoe eervol is het om dat bij te mogen wonen?” Met die woorden legt Nicolle Janssen uit waarom hospicezorg haar onder andere zo raakt. Sinds 2025 werkt ze met veel toewijding in Hospice het Baken van Anna Ouderenzorg. In de palliatieve en terminale zorg heeft ze gevonden waar ze naar op zoek was. “Het is fijn dat mijn rugzak nu genoeg gevuld is om deze zorg te kunnen dragen.”
Als Physician Assistant (PA) is Nicolle zorgverlener. Samen met een huisarts die ook verbonden is aan het hospice maakt ze beleid, stelt ze behandelplannen op en schrijft ze medicijnen voor. Eerder werkte ze onder andere in ziekenhuizen op de afdelingen chirurgie en urologie. Een paar jaar geleden besloot ze te solliciteren als behandelaar in een Eindhovens hospice, zonder ervaring in de palliatieve zorg. “Deze richting heeft me altijd aangesproken, want het past bij mijn manier van kijken naar de zorg. Ik wil met aandacht voor de hele mens zorg verlenen. Het paste inderdaad goed bij me.”
Nooit uitbehandeld
Mensen die naar het hospice komen, zeggen soms dat ze ‘uitbehandeld’ zijn. Nicolle ziet dat anders: “Niemand is ooit uitbehandeld. In een hospice verschuift de aandacht van kwaliteit van leven naar kwaliteit van sterven. Daar kunnen we nog veel in betekenen. Al is het maar met een paracetamol, een warme kruik of een klein gebaar. Daar spelen ook onze vrijwilligers een belangrijke rol in.” Ze beschrijft het zo: “De gasten bij ons kunnen misschien de bloemen niet meer buiten zetten, maar ze kunnen ze vaak wel nog plukken.” Ze geeft een voorbeeld: “Laatst kon een gast dankzij de WensAmbulance een paar uur bij de bruiloft van zijn kleindochter zijn. Zulke momenten zijn goud waard.”
De hele mens
Voor Nicolle is werken in de palliatief-terminale zorg een holistische manier van werken. “We kijken echt naar het geheel.” Palliatieve zorg gaat over het fysieke: de aandoening die iemand heeft. En ook over het psychische, het sociale en het spirituele. Naasten zijn daarin volgens haar heel belangrijk. “Hun aanwezigheid geeft rust, soms meer dan ik met medicatie kan bereiken. Ook zij krijgen ondersteuning in ons hospice, bijvoorbeeld van onze geestelijk verzorger.” Ze vertelt hoe bijzonder het is om te zien dat mensen in de laatste fase vaak terugkeren naar de kern. “Een vrouw die altijd vol in het leven stond, was uiteindelijk volkomen tevreden met alleen nog de directe naasten aan haar bed. Ze zei: ‘Alles wat overblijft is liefde.’ Prachtig toch?”
Ruimte voor leven
Nicolle krijgt wel eens de vraag of het werk haar niet zwaar valt. “Ik fiets elke dag ruim 10 kilometer naar huis. Dat helpt om mijn werk even los te laten. En thuis, in mijn samengestelde gezin, is genoeg reuring en ruimte om het leven te vieren. Sommige verhalen neem je wel mee hoor. Dat het me raakt, vind ik ook niet erg. De dag dat dit werk me niets meer doet, zoek ik een andere baan.”
Een groter geheel
Of haar werk haar kijk op de dood heeft veranderd? Ze denkt even na. “Ik ben zelf nooit bang geweest voor de dood. Een vrouw met longkanker zei ooit tegen me: ‘Ik denk dat ik straks word opgenomen in een groter geheel.’ Zij was heel rustig, soms verrassend helder en vredig. Het leek ook wel of ze, wanneer ze af en toe sliep, al ‘de andere kant’ verkende. Dat vond ik een inspirerende gedachte die mij niet beangstigt, maar juist bij me past.”
Lees ook de andere verhalen
