“Soms wil ik gewoon een pyjamadag”
Mia (80) woont nu 6 jaar op Anna Heuvel. Mia benadrukt: “Ik kan nog heel veel zelf. Alleen steunkousen aan- en uittrekken, dat gaat niet meer. Ik kan er niet bij. Maar ik kleed me wél zelf aan en ruim mijn kamer op. Ik wil zelf bepalen waar wat ligt en ik vind het fijn dat ik nog wat om handen heb. Ik help ook mee op de afdeling, bijvoorbeeld met het vouwen van de servetten.” Vroeger was de zorg volgens Mia anders. “Ik heb zelf als verpleegkundige in de ouderenzorg gewerkt. Toen bepaalden de nonnen nog alles voor de bewoners, van de dagindeling tot wat ze te eten kregen.”
Dit verhaal is onderdeel van ons boek De Anna Beweging 2025.
Zorg die past
Mia vindt het fijn dat het bij Anna Ouderenzorg nu anders gaat. “Het klopt dat je meer zelf moet doen en dat vind ik juist fijn. Ik krijg de zorg die bij mij past.” Ze geeft een voorbeeld. “Vroeger ontbeet ik in de huiskamer. Dan kreeg ik hulp om me snel aan te kleden, omdat ik anders te laat was. Daarna was ik de hele dag vermoeid. Nu ontbijt ik op mijn eigen kamer, lekker op mijn gemak. Als het zo uitkomt, verwissel ik pas daarna mijn pyjama voor mijn gewone kleren. En soms heb ik een keer een pyjamadag. Dat deed ik thuis ook wel eens, waarom zou dat dan nu niet meer mogen?”
Er zijn veel eenvoudige hulpmiddelen die Mia helpen om zoveel mogelijk zelf te doen, zoals bestek met een dik handvat. “Gewoon bestek kan ik niet goed vasthouden. Door dit bestek kan ik weer zelf eten. Dat is veel fijner dan dat iemand me helpt.” Mia heeft ook kinderen die helpen. “Mijn zoon doet bijvoorbeeld mijn boodschappen, dat vind ik heel fijn.”
“Samen zijn we 100%”
Lees ook het verhaal van Jolanda. Zij is Eerst Verantwoordelijke Verzorgende (EVV’er) voor Mia. “Ik steek in de loop van de dag regelmatig mijn hoofd om de deur bij Mia: alles goed hier?"
Gerust gevoel
Een tijdje geleden was Mia flink ziek. Toen hielp Eerste Verantwoordelijke Verzorgende Jolanda haar met veel meer dan normaal. “Toen ik weer wat beter was, zei ze: ‘Wat denk je ervan om je weer zelf aan te kleden?’ Dat was precies het zetje dat ik nodig had.” Oog voor de mens achter de bewoner, dat is volgens Mia het belangrijkst. “Het geeft me een gerust gevoel dat er iemand voor me is als het echt niet gaat.”
